Recensie: De dag die nooit komt – Oliver Reps

De shortlist voor het Beste Boek voor Jongeren 2020 is al bekend, maar ik had nog steeds het winnende boek van 2019, De dag die nooit komt, niet gelezen. Daar is nu gelukkig verandering in gekomen. Ik was razend enthousiast over het boek. Tot ik bij het einde kwam. De tegenvallende finale was voor mij reden genoeg om het boek niet 4, maar 3 sterren te geven. Maar voor de rest heeft het boek absoluut zijn titel van Beste Boek voor Jongeren 2019 verdiend.


Samenvatting
De dag die nooit komt is als het ware een terugblik in het leven van de 17-jarige jongen Elias die plaatsvindt tijdens één slapeloze nacht. Hij vertelt die nacht over zijn zusje Evi, dat al haar hele leven ziek is en hierdoor lichamelijk beperkt is. Ook vertelt hij over Polly, een meisje dat een grote rol speelt in hun levens. Je weet in het begin nog niet zo goed wie Polly is en wat voor verhouding ze heeft tot de broer en zus, maar in de loop van het boek kom je hier achter. Naast de verhaallijn kom je ook meer te weten over wie Elias is en waar hij mee worstelt. Zo voelde hij als jonge jongen heel sterk de drang om anderen pijn te doen, omdat zijn zusje ook pijn had. Een voorbeeld is dat hij glasscherven in een zandbak verstopte, zodat die in de voeten en handen van kinderen zouden komen. Een heel wrede scène, maar ook boeiend om te lezen hoe een broer omgaat met de pijn van zijn zusje. Uiteindelijk vertelt hij ook over ‘een gebeurtenis’ die alles heeft veranderd. Dit is als het ware het grote plot waar het hele boek naartoe werkt.  

Iets was veranderd. In mij. In mijn hoofd. Alsof iemand een knop had omgezet. Opeens was ik geen leuke jongen, maar woest op alles en iedereen. Ik was tien, bijna elf en snapte maar weinig van alles wat er om me heen gebeurde, en ik denk dat ik in die tijd wel honderden, misschien wel duizenden insecten heb gemarteld en vermoord.

Mijn mening
Wat ik zo goed vind aan dit boek, is dat er metaforen in zitten die ook een soort verwijzingen zijn naar wat er nog gaat gebeuren. Ik wil niet te veel verklappen, maar het boek begint bijvoorbeeld met een stukje over dromen en of het rechtvaardig is om iemand wakker te maken als de droom beter is dan het echte leven. In het boek komen meer van dit soort filosofische vraagstukken voor en daarom vind ik het ook zo’n goed boek voor jongeren. Dromen, ziekte, de dood… alle grote thema’s komen voorbij, maar dan dus door de ogen van een 17-jarige jongen in plaats van die van een ‘stoffige’ filosoof (ook niks mis mee hoor!).

Ik ga natuurlijk niet verklappen hoe het verhaal afloopt, maar voor mij was het een diepe teleurstelling. Wat mij betreft mag een einde open of gesloten, gelukkig of dramatisch zijn, als het maar klopt met de rest van het verhaal. Bij dit boek ontging mij die logica. Andere lezers zijn het niet met mij eens, dus ik ben benieuwd hoe jullie het einde (hebben) ervaren! Het boek is – op de laatste bladzijdes na – absoluut een aanrader, maar je moet wel tegen een zwaar en somber boek kunnen, want dat is het vanaf het begin af aan al. De stemming is over het algemeen niet vrolijk en de personages hebben psychisch flink wat te verduren. Maar de thema’s ziekte en rouw worden heel goed verwerkt in dit boek. De schrijver gebruikt bijzondere metaforen en neemt je mee in de gedachtegang van Elias. Ik denk dat De dag die nooit komt daarom ook een goed boek is voor jongeren, omdat het ze kan helpen zichzelf meer te begrijpen en misschien zelfs meer te accepteren.

Rating: 3 out of 5.


Heb jij dit boek al gelezen? Zo ja, wat vond jij van het boek? Zo nee, spreekt het je aan om het te gaan lezen?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s