Korte recensie: The forest of wool and steel – Natsu Miyashita

Het boek The forest of wool and steel* stond hoog op mijn verlanglijstje, want als dochter van een pianostemmer is dit de ideale roman. Het boek gaat namelijk over een Japanse pianostemmer die zijn hele leven wijdt aan het stemmen. Al sinds hij voor het eerst de prachtige klanken van de piano hoorde, wilde hij niets anders dan zelf pianostemmer worden. Voor een jongen uit de bergen is dit vrij uniek en niet zo makkelijk, toch zet hij door. In het boek lees je over zijn uitdagingen en overwinningen. Dat is ook de boodschap van het boek: blijf doorzetten, ook al is het zwaar. Het boek is heel dromerig geschreven en het personage blijft door het verhaal heen heel mysterieus.

If a piano can bring to light the beauty that has become invisible to us, and give it audible form, then it is a miraculous instrument and I thrill to be its lowly servant.

Persoonlijk moest ik er door de dromerige schrijfstijl heel erg inkomen. De actieradius is vrij klein maar de schrijfstijl is heel bijzonder. De sfeer die de zinnen scheppen is bijna mystiek. Zo wordt de piano steeds sprookjesachtig vergeleken met de bomen uit het bos: wauw!
Het boek is dan ook echt een ode aan het instrument. Ik betwijfel wel of alles helemaal klopt wat betreft het stemmen en of het boek wel een realistisch beeld geeft van het vak. Maar sowieso doet het romantiseren van het werk het verhaal veel goed.

Nog een tip: lees het boek met pianomuziek op de achtergrond. Dit geeft echt een extra dimensie! 

*Ik heb het boek gelezen in het Engels, maar je kunt uiteraard ook de Nederlandse versie lezen: Het woud van wol en staal.

Wil je meer lezen over boeken van Japanse schrijvers? Ik schreef er een speciale blogpost over. Die vind je hier.

En benieuwd naar waar ik nog meer over schreef? Je vindt hieronder de nieuwste blogs én alle onderwerpen: